Remember me

نقد بازی مرا به خاطر بسپار Remember me

مرا به خاطر بسپار Remember me

خطایی دیگر از حاکم پیشین بازی های ماجرایی ژاپنی

سیاوش شهبازی

«صدای ضجه هایش در فضا طنین می اندازد.

در حالی که خاطرات یک به یک از حافظه اش پاک می شوند، به خود می پیچد.

او از تمام گذشته اش فقط نام خود را به یاد دارد.

او نیلین است و دیگر هیچ.

به سمت دستگاه تخریب حافظه هدایتش می کنند، اما با کمک فردی به نام اج از مهلکه می گریزد و خود را در تونل فاضلاب منطقه فقیر نشین شهر می یابد.

دیری نمی پاید که چشمانش به«خیزندگان» می افتد؛ طرد شدگانی که همه به سرنوشتی مشابه آنچه قرار بود بر سر نیلین بیاید، دچار شده و چهره هایی کریه و بد منظرپیدا کرده اند؛کسانی که به نوعی عاملان شرمساری ساکنان نئو- پاریس قلمداد می شوند.

نیلین در مقابل این مجنونان که دائم کلمات نامفهوم و بی معنی پشت سر هم ردیف می کنند، چاره ای جز مبارزه نمی بینند.

به هر زحمتی هست خود را به سطح شهر می رساند تا با تصویر مخوف نئو- پاریس سال2085 روبرو شود.

شهری آلوده به فاصله طبقاتی که شقاوت در آن بیداد می کند.

معتادان درمانده و پریشان کنار جوی ها کز کرده و خیزندگان از سر و روی شهر بالا می روند.

از طرفی آن سوی شهر پر است از ساکنان مرفهی که فارغ از هر دلمشغولی روزگار می گذارنند.

اج،نیلین را نجات دهنده عصر کنونی و رهبر (جنبش خطا جویان)خطاب می کند؛گروهی که در حال مبارزه با کمپانی عظیم ممورایز هستند.

نیلین درگیر تقلایی بی پایان برای کشف نقاط تاریک حافظه خود و پی بردن به هدف حقیقی جنبش می شود.

کارهایی که مجبور می شود برای تحقق اهداف جنبش مرتکب شود،وجدانش را می آزارد و او را تا فرط جنون پیش می برند.

در واقع،در این بازی که نیلین بی حافظه به آن گرفتار آمده و نیلین گذشته رهبر آن بوده،درست و غلط ملاک نیست؛بد و بدتر و موثر و خنثی است که مفهومی جدی می یابد.(این خلاصه ای از داستان بازی مرا به یاد داشته باشید) است.

شالوده داستان برای خلق اثری فوق العاده،کافی است و ایده اصلی آن با عنوان هایی همچون بایوشاک برابری می کند.

دنیای (مرا به یاد داشته باشید)،دنیایی تلخ و وهم آلود است.

شرکت ممورایز با ساخت دستگاهی به نام سنسن،این امکان را برای افراد فراهم آورده تا خاطرات خوش را با عزیزان خود قسمت کرده،خاطرات بد و ناخوشایند را از حافظه خود بزدایند.

اما مانند هر فناوری عظیم،سنسن نیز دستاویزی برای شرکت ممورایز شده تا جمعیت را تحت کنترل خود درآورند.

قسمت دردناک ماجرا اینجاست که سازندگان در تبدیل این شالوده بالقوه به یک شاهکار بالفعل،ناکام مانده اند.

صحنه های آغازین بازی به لطف کارگردانی خوب و صداپیشگی،واقعاً گیرا کار شده و بازیکن را در خود غرق می کنند.اما به مرور از انسجام داستان کاسته شده و همه چیز محدود به مثلاً حرکت از نقطه یک به نقطه دو می شود.

مراحل انتهایی بازی نیز از خلق یک فلسفه قدرتمند و قابل تامل بازمانده و فقط لذتی به مثابه سه گانه های سینمایی چون serenity ،که با همان قسمت اول پایان خود را مقدر کردند،به مخاطب القا می کند.

با همه آنچه که تا اینجا گفته شد،این فضای قابل توجه از مطلب به داستان بازی اختصاص داده شده است؛زیرا حتی اگر این بازی به قسمت دوم نرسد،این پایان (مرا به یاد داشته باشید)نیست.

طولی نخواهد کشید عناوین متعددی را با ایده های مشابه ببینیم.

طراحی بصری بازی قابل تامل ستودنی است .

در تمام هیبت بازی،دو عنصر خیزندگان و شهر نئو ـ پاریس برجستگی خود را به رخ می کشند.

شهر با جزئیات فراوان طراحی شده؛اما سازندگان آن طور که شایسته است از پس تبدیل آن از کاغذ به گرافیک سه بعدی برنیامده اند.

بیشتر بازی نیز متأسفانه در فضاهای بسته رخ می دهد.

این کار که بوضوح حاکی از سرهم بندی کردن سازندگان است،نه تنها موجب یکنواخت شدن بازی شده،بلکه به عنوان یک خطای ابتدایی در ساخت عنوان اکشن سوم شخص،سبب دردسرهای عذاب آور بازیکن در تعامل با دوربین شده است.

موسیقی بازی به سبک الکترونیک کار شده است.

الیویه دریویه (که موسیقی obscure 2 و تنها در تاریکی را در کارنامه خود دارد)توانسته بخوبی از پس خلق این موسیقی خاص،برای یک دنیای خاص برآید.

بیشتر صداپیشگان اصلی کاری آبرومندانه ارائه می کنند،گیم پلی بازی شدیداً شبیه بازی (کیش قاتل)است.

البته اگر بخواهیم این دو را مقایسه کنیم،باید بگوییم که کیش قاتل،آب پرتقال تازه است و (مرا به یاد داشته باشید)مانند پودر پرتقال که طعم هر چیزی را می دهد جز پرتقال !

سیستم مبارزه عینا همان (بزن و جاخالی بده )است با این تفاوت که هیچ حرکتی برای ضدحمله تعبیه نشده و همین مبارزات را بشدت تک خطی می کند.

سیستم کمبوها هم از بازی god  hand  ،شاهکار میکامی به عاریه گرفته شده است.

بازیکن چند زنجیره کمبوی خالی پیش رو دارد که می تواند با پیشروی در بازی به انواع مشت و لگد دسترسی پیدا کرده و به هر یک از خانه های خالی الصاق کند.

تنها تفاوت این بازی در داشتن خصلت های ویژه برای هر ضربه است.

برخی ضربه ها با اصابت،سلامت بازیکن را افزایش داده،برخی دیگر از زمان شارژ قدرت های ویژه می کاهد.

متأسفانه تعداد زنجیره های کمبوها بشدت کم است که با وجود این آزادی عمل در ساخت کمبو،واقعاً مسخره است.

می شد 50 زنجیره کمبو در اختیار بازیکن قرار داد،اما بازی به چهار عدد اکتفا کرده است.

چند قدرت ویژه نیز در دسترس بازیکن قرار دارد.

همگی را،مانند بمبی که دشمنان را گیج می کند،یا هک کردن یک ربات برای حمله به دشمنان دیگر را بارها در بازی های دیگر دیده ایم و فقط سبک اجرایی شدن آنها متفاوت است.

یک سلاح دورزن هم در اختیار بازیکن قرار می گیرد که بودن و نبودنش اصلاً مهم نیست،اما درخشان ترین قسمت بازی،که تا انتها فقط چهار بار سعادت تجربه کردن آن را داریم،دستکاری کردن خاطرات افراد است.

در این قسمت های جذاب،یک بار خاطره فرد مورد نظر را از ابتدا تا انتها مشاهده کرده،سپس باید نوار را به ابتدا برگردانید و سعی کنید با ایجاد تغییر در خاطره فرد،نتیجه دلخواه را رقم بزنید تا او را متقاعد به انجام مقصود خود کنید.

این تغییرات شامل جابه جا کردن میز،انداختن شیشه نوشابه،آزاد کردن ضامن سلاح،تغییر محلول سرم تزریق و … می شود که عمدتاً به مرگ یکی از عزیزان هدف (البته به شکل کاذب)در خاطره وی منجر می شود.

درنهایت این بازی را به کسانی که توقع زیادی از محصولات سرگرمی ندارند و هدفشان گذران وقت است،همچنین آنهایی که دوست دارند از ظاهر و باطن بازی های جریان ساز مطلع باشند،توصیه می کنیم.

منبع: روزنامه جام جم / ضمیمه کلیک

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *